خیلی وقت ها وقتی می آیم بنویسم؛ می بینم خالی ام.
نگاهم خیره می ماند اینجا. آن قدر که گاه خوابم می برد و میخوابم..و ناگهان بیدار می شوم... می بینم
حس هایم و خیلی وقت است رفته و اند.
هی دنبال شان می روم ... می دوم.. پیدایشان نمی کنم.
کجا ممکن است رفته باشند؟
پنجشنبه دهم آبان هزاروسیصدو نودو هفت
برچسب:
نویسنده: نیکان خلیلی