باده کهن
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
سال ها پیش رفتیم کافه ای سر, بولوار .ورودی تاریک . ساده و مرموزی؛ با متری موکت تیره داشت که
پله هایش می خورد به پیچ,طبقه بالا..و میزهایی که کنار دیوار یا لب, پنجره مشرف به بولوار چیده شده بودند .قفسه هایی
نه زیاد با کتاب هایی با بوی روشنفکرهای اینجا و آن جای دنیا ..که برایم غریب نبودند.باهم که نشستیم ..سکوت
؛ خودش را کشید وسط .می فهمیدم نچسبم.گاهی که در همه زندگی ام پنج تا هم نمیشود؛ آدم دیگری می شدم.بگو
بخندهای پر شور و قاه قاه های بلند ..گاهی عطسه های شوخ سوت دار..و شیطنت های خاص؛ می شدند جزیی از
ذات وجودی ام که همه را به حیرت می انداخت .اما؛ بیشتر این نبودم. بیشتر آدمی جدی و سخت و سرد
بودم. اخمو بودن را از کودکی دوست داشتم. نمی دانم..شاید برای این بود که فکر میکردم مرد؛ باید ابروهایش
مثل برگ های درخت آویزان باشد.کسی نبود به من بگوید تو کودک هشت ساله ای نه مرد هشتاد ساله. کودک
باش.فکر میکنم باور شدنم؛ در جلسات اداری و رسمی بیشتر مورد قبول بود تا جمع خانوادگیهای مان.خانوادگی
هایمان؛ بیشتر گوشهء مبلی لم می دادم و بدون آنکه کسی مرا ببیند؛ همه را می دیدم. آن روز ..همه این حس ها و
فکرها... مثل نور دوید در ذهنم و پرید از خاطرم .کل, همه چیز پانزده تا دقیقه؛ طول نکشید. فکر میکنم بیشتر ترسناکم
تا خوشحال کننده. واقعا نمی دانم چرا خیلی وقت ها فکر میکنم معنای من .. جادوگرهای سیاه افسانه های قدیم
است .جادوگرهایی با لباس های سیاه و شنل های بزرگ و همیشه در باد.کاش بهتر از این ها بودم ؛ولی چه
کنم..دست خودم نبود .من همینم . من بیشتر فرار دهنده ام تا جذب کننده.هاهاها..آن قدر بدجنسم که حتی
بانوی شمس ..پیش خود می گفت آدمی نق نق زنم.از سر میز که بلند شدیم ..کل, پله ها را پائینآمدن ؛
سر خیابان رسیدن .. سوار ماشین شدن و رفتن...هیچ وقت زیاد نشد.اما همان مسیر را برگشتن تا سرهمان
میز... ده دقیقه وقتم را گرفت.با نوک انگشتم هندسه بودن نبودن را روی میز رسم کردم. چیزغریبی
نداشت. من آدمی تک طلبم. خیلی وقت ها میلی به بودن در بین همه ندارم. خانه ای در دوردست ..پای
کوه یا در دل یک جنگل را بیشتر می خواهم تا نفس کشیدن در قصری آن ته, نیاوران یا بولوار های غرب.
امروز ..سال ها پس از آن کافه بولوار... رویای رومی ام را دوباره ورق زدم. وقتی شگفت انگیز
باشی...شگفتی ها را برمی انگیزی.
رویای رومی پرتره کهنه و گیرای قدیمی با رنگ ها و خوش خنده های خشک و خط هایی جذاب .یک وقت
هایی زیر باران نگاههای دریل مانندی هستی که هی زور میزند تورا بشناسد .ته و توی تو را در بیاورد تا خود به آرامش
برسد.ولی من چنین آرامشی را به کسی ندادم .هیچکس از آنان که مرا می شناسند با من آرامش را تجربه نکردند.
این حدس قوی, من از گونیای خودم است.
تا الان فهمیدید شخصیت آدم ها حتی بدون اینکه خودشان بخواهند فرق میکند و خودرا بسته به جا و مکان باز و بسته
میکند.زندگی مثل بر زدن ورق های بازی است .دو دست قوی آن را بر میزنند و ورق ها روی هم می
افتند و تهش ؛ چیزی هست که می بینی.روان شناس ها به این آدم ها تقریبا می گویند مریض. مریضی که مریض
نیست و اسم های خاصی دارند که روان شناس ها آن را برای همه تعریف میکنند ولی بنظر من خیلی از آنها
مریض نیستند و شخصیت های چند گانه بودن نشانه مریضی نیست.چه کسی همیشه ؛ همه جا یک بعد ثابت دارد؟
مگر می شود با کسی که دیروز با او آشنا شده ای مانند دوستی که صد سال است می شناسیش ؛ بگویی و بخندی؟مگر
کنار هر پایی قدم زدن؛ قدم زدن است؟مگر می شود حسی را که با مادر داری همه جا حس کنی؟رفتار ها بنا به مکان
ها و آدمها و حس ها فرق میکنند.برای همین نه تو بمن و نه من به تو؛نمی توانیم همان لحظه اعتماد کنیم و مجبوری مدام
در ذهنت اسیر سئوال هایی راجع به من باشی و هزااار شک و تردید بریزد درونت ؛ از حرف هایی که من می
زنم و تو می شنوی و فکر کنی خطر بیخ گوشت نشسته است.ولی من می توانم بفهمم تو درگیر هراسی و برای همین
..ته دیدن ها و حرف زدن ها که موقع رفتن رسیده؛ از فرار حس آزادی داری و هر قدر که دور می شوی نفس
هایت آرامتر و آرامتر می شود و سوار تاکسی که میشوی.. به آرامشی می رسی که تا خانه با توست.هاهاها...خنده
ام میگیرد ... چرا من برعکس, همه ام؟همه به سینه خود مدال می زنند تا بیشتر و بیشتر و بیشتر دیده بشوند ..من سینه
ام را خراش میدهم تا خونش..همه را به وحشت بیندازد.رویای هرکسی زیباست .حتی شاید دیدن
دراکولا..رویای خیلی ها باشد که برایش تا دل, شرق اروپا می روند.
رویای رومی من
سیزدهم آبان ماه هزاروسیصدو نودو نه
این یادداشتم را شاید یک ماه پیش تا نصف؛ نوشتم .چون نشد بنویسم و درگیرخودم بودم تا امروز که آمدم بقچه باز کنم دیدم بقچه قبلی را گره نزدم.گره اش زدم الان .ببخشید
برچسب:
نویسنده: نیکان خلیلی