خرید بک لینک

زمان که می گذرد؛1 ها هم؛ پوستشان می ریزد.                                                                                                 

قالب خیلی ها عوض می شود؛ آن قدر که بعضی ها را نه می شود شناخت؛و نه می شود نشناخت.غافل از اینکه خود آدم؛

هم همینطور است؛ ولی نمی فهمد. متوجهش نیست. یادش رفته زمان را.                                                                         

این شکلی شدن ؛ گاهی وقت ها سوتفاهم می اورد.دل را می زند ..دوری می آورد .یک نوع دور شدن با کارت

ویزیت ازت متفرم یا تو را به خیر و ما را بسلامت؛ یا ما را به خیر و تو را بسلامت؛ و از این حرف های کهنه ولی برگ

ریزان.                                   

یک وقت هایی آدم فکر می کند خوب جایی رسیده است.کاغذی چپانده کیف و طاقچه خانه اش با کلی القاب درسی 

دانشگاهی. یا ماشین قراضه اش را کرده دویست و هفت, چشم پف کردهء سرمه کشیده؛ و پاک خودش را زده کوچه علی

چپ که نمی بینمت ..بکش کنار... و ویژژژژژژ.                                                                                                                               

یک وقت هایی هم می بیند نشان کرده اش برای جایگزینی های قبلی اش .. چینی افتاده گوشه چشمش ...سفیدی آمده

نوک مو1؛ و کمی با رویاهایش... جور در نمی آید. برای همین یه هویی پرده را کنار می زند و می رود پشت پرده...گم می

شود. انگار که هیچوقت نبوده و هیچ نبوده .                                                                                                                   

امان از آدم...با 1 هایش!

                                                                                                                                                                                                                                            یکشنبه هفدهم بهمن ماه هزارو چهارصد

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم بهمن ۱۴۰۰ساعت 19:20 توسط |

برچسب: نویسنده: نیکان خلیلی تاريخ: سه شنبه 6 ارديبهشت 1401 ساعت: 6:45

صفحه بندی