باده کهن
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
گاهی خیلی از خیلی ها زده می شوی.
گاهی ها هم یک خرده هایی دور می شوی..ولی همیشه در مرداب 1ها سرگردانی .
آدم هایی که از پا می گیرند.
با دست پس می زنند؛ باز با پا می کشند .. و افاده هایی که پزش ...تا ثریا خانوم می رود.
نه دلت می آید دل هایشان را بزنی به هم ..بشکنند نه از اینهمه سنگی, دل؛دلت سنگ می شود.آخرش می شود هیچی.یک
دور, بی خودی دور, خود دور زدن. یک فرمان, فرمان بریده که بریدگی ها را می برد.
آن آدم ها؛ ربطی به این آدم هایی که پنهان و ناپیدا می آیند اینجا؛می خوانند..می روند؛ندارند. ولی همین هایی هستند که
هستند.
می گویند هدایت وقتی به کافه سبیل می رفت؛خیلی بی اعتنا می رفت.بی اعتنا به همه چاپلوس هایی که دور, شهرتش
جمع می شدند. ولی شب ها؛دور برمی داشت. کلی تا نصف شب؛ خودش را خالی می کرد.. و می رفت می خوابید.
آخرش هم رفت قبرستان پرلاشز.اما صادق هم ؛ زیاد با خودش صادق نبود. او اگر راست می گفت می توانست
سبیل؛ نرود.
پس وقتی می رود یعنی دل خوشی هایی آن جا دارد. همان آدم ها؛ مه آبی, دود, سیگارها؛ همهمه میز و صندلی های لهستانی؛
دلخوشی هایش بودند .
اگر توانستید بفهمید من چی گفتم .....
دوشنبه یازدهم بهمن ماه هزار و چهارصد
+
نوشته شده در دوشنبه یازدهم بهمن ۱۴۰۰ساعت 10:1 توسط
|
برچسب:
نویسنده: نیکان خلیلی