" در " ؛ یکی از جدی ترین فاکتور های سنجش مدل آدمهایی است که پشت آن ؛ زندگی می کنند.
به احتمال زیاد؛ شما با من در این مورد؛ باز هم مخالف هستید.تا حدودی هم حق با شما است؛ چون بعضی درها را ما انتخاب
نکرده ایم. در, یک مجموعه آپارتمانی را هیچیک از اهالی آن؛انتخاب نکرده اند.
در شهر ما یک سری درهایی هستند که چوبی کلفت؛ رنگی اصیل و بسیار قدیمی؛ و صورتی سخت و زمخت دارند.آن قدر
زمخت؛ که وقتی می بینید؛ به راحتی حس محکمی؛ می آید سراغتان که بفهمید این در از آن در ها نیست که بتوان به آن تنه زد
یا از پاشنه اش؛ کشید بیرون.
ولی ؛ گاهی دلم می خواهد یکی از این درها را از جا درآورده و با خودم ببرم.
حتی سر همین حس؛ در زدم. ولی کسی پشت در نبود و دری به رویم باز نشد. برای همین؛ سالهاست از جلوی آنها رد می
شوم و نوک انگشت هایم را به آرامی به صورتشان؛ می کشم و از لمس کردن شان؛ بسیار لذت می برم.
من می توانم برای هر چیزی یک سرنوشت ذهنی, خاص, همان چیز؛ مقدر کنم.
می توان برای دوست داشتن هم در
گذاشت.
اینکه از کدام وارد شد مهم است. مهم است بدانی آن پشت چیست؟یک جنگل یا دریا؟ مزرعه ای بزرگ و طلایی پر از
خوشه های نرم و گندم های مواج ..؛ یا کویری زرد و پراز خاک, غران؟ یا کوه هایی قد و نیم قد با عقاب هایی پرکشان برفراز
دشت های وسیعی که آن دور دورها ؛ برف نشسته است و به صدای,سوز سرما و کولاک هایش؛ حس هایت به چوب هایی پر
از شرم از رقص آتش؛ می ماند.
خیلی ها بی کلید در را پشت سر می گذارند.
بعضی ها همیشه پشت در چمباته می زنند و از سوراخ کلید نگاه می کنند .بنظرم این ها ترسوهای کنجکاوی بیش نیستند.ولی با عشق؛
زانو زده اند.
یک عده ای جسورانه از در ؛ بالا می روند تا همیشه از دیوار بالا نرفته باشند. تعدادی دیوانه هم... با تبر ؛ در را می شکنند.
همه این آدم ها؛ ستایشگران رازهای کشف نشده ای هستند که هر یک به سبک و سیاق خود؛ پی, اینهمه راه؛ آمده اند.
حتی اینکه درها؛کجای دل و دماغ آدمی ..کار گذاشته شده باشند هم؛ خیلی مهم است. در, شرقی یا در, غربی؟ در, شمالی یا
جنوبی.
حتی ممکن است در تان؛ دو نبش باشد.
گاهی نیازی نیست حتی در را باز کنی... به همین راحتی می توانی از آن رد بشوی . ولی این یکی ؛ قدرت, رد شدن
دارد.اینکه رد بشوی بروی یا بیایی؛ خیلی مهم است. در واقع به همین است که آدم توان, آمدن یا رفتن پیدا می کند؛ و
آن در...؛ می شود یک خاطره از یک تصمیم ؛ که بروم یا بمانم؟
من وقتی کوچک بودم؛ یعنی آن سالهای, کودکی که کوچهء تبریزی آقا دایی؛ پر می شد از دختر ها و پسرهای کوچولویی که
مثل من؛ دهانشان بوی شیر می داد... و از سر, شیطنت های, پسر کوچولوهانه های خودم؛ یا پس گردن شروین را می
زدم که فکر می کردم اسمش دخترانه است ولی به یک پسر بسته اند... و یا بوسه کودکانه از گونه ملیکای جسور و تند و تیز آقا
محمود برمی داشتم؛ که حالا دو دختر روشنکی و میترایی برای خودش دارد ...چشمم؛ خیلی به در, چوبی قطور سبز, کم رنگ,
خانهء آقا دایی بود که به کوچه باز می شد .
هنوز هم که هنوز است؛ گاهی وقت ها که از آن اطراف رد می شوم ..خودم را کج می کنم کوچه آقا دایی .
آقا دایی با زن دایی ..سالهاست که رفته اند.
خیلی از درها را از جا کنده اند و دیوارها؛خود را مترها عقب کشیده اند .ولی آن در, چوبی, سبز رنگ؛ هنوز هم هست. خانه ؛
یک در, دیگر داخل کوچه ای دیگر دارد. کوچه ای با دو خانه دیگر .
هر موقع می خواستیم از خانه بزنیم بیرون؛ یا از بیرون برویم تو...خیلی وقت ها از همین دومی؛ رد می شدیم. در, کوچه
دومی ..با دو در, دیگرش.
تو رفتن و بیرون آمدن مان هم ... حال و هوای شیرین خودش را داشت.
به آرامی و شیطنت و حرف های در, گوشی و بازوهایی به هم آمیخته ... می رفتیم تو ... و گاهی با های و هوی و جیغ و داد,
کودکانه و چشم هایی پر از شوق شیطنت های نزدیک ... می آمدیم بیرون...و در کوچه و خیابان ؛ گم می شدیم از
سرخوشی های, زیبایی که هیچوقت برنگشتند.
دوست داشتن ؛ عین همین ها است.
عشق ؛ پشت همین در ها است.
خواستن ؛ گوشهء همین خاک باغچه ...جوانه می زند و آفتاب ؛ لب همین بام غروب می کند.
چقدر زیباست اینهمه برآمدن .
چقدر طناز است زندگی, خوشگلی که با سایهء ماتیک قرمزش ... به نرمی, پر قو ... از کوچهء آن سالهای دور ...
گذشت؛ و من؛ هنوز آن ناز و موزونی اسرار آمیزش را ؛ از یاد نبرده ام.
پنجشنبه سوم شهریور هزاروچهارصدو یک
برچسب:
نویسنده: نیکان خلیلی